Linie w obrazie

Dobry temat, właściwie skadrowany, linia horyzontu umieszczona na dobrej wysokości, motyw dominujący, znajdujący się w mocnym punkcie obrazu, tworzą w sumie klasyczny, dobry kadr. Fotograf ponadto może wyzyskać w kompozycji obrazu dominujące linie krajobrazu tak, aby z ich pomocą prowadzić oko widza do głównego motywu zdjęcia, a następnie przenieść je na motywy drugorzędne, pomocnicze. Zwielokrotnienie tych linii wzmaga ekspresję obrazu, nadaje mu swoisty rytm. Pierwszym pomysłem kompozycyjnym posiadacza aparatu z kadrem prostokątnym będzie uzyskanie zgodności kierunku dominujących linii motywu z ustawieniem kadru. Wybrzeże morskie z powtarzającymi się liniami poziomymi zostanie, oczywiście, odtworzone na obrazie w formie prostokąta „leżącego” poziomo, a odwrotnie-wysoka góra wydaje się nam bardziej naturalna na obrazie ujętym pionowo. Nie należy jednak zapominać, że oprócz linii dominujących istnieją jeszcze drugorzędne, które potęgują poetycki nastrój obrazu. Istotą krajobrazu, jako tematu, jest jego głębia. Dla podkreślenia wrażenia trzeciego wymiaru, prawie zawsze korzystne jest umieszczenie pierwszego planu w odległości kilku metrów od aparatu (np. gałęzi drzewa, złomu skalnego, kraty, sterty słomy itp.). Ten pierwszy plan tylko wyjątkowo będzie stanowić główny motyw zdjęcia; w krajobrazie motyw zasadniczy znajduje się zwykle na drugim planie.

Krajobraz

Słowo „krajobraz” jest określeniem dość płynnym, używanym w odniesieniu do tematów w rzeczywistości zupełnie różnych. Z łatwością powiemy, co różni górę od równiny, bujną roślinność lasu od surowości zniszczonego regionu, spokój stawu od wzburzonego morza. Co więcej – każdy rodzaj krajobrazu ukazuje nam się różnie w zależności od położenia słońca, zamglenia powietrza, od czystego nieba w lecie czy jesiennych mgieł. Ten sam krajobraz jeszcze inaczej będzie wyglądał, gdy zmieni się punkt wykonania zdjęcia, kadrowanie, a także technikę, w której został sfotografowany (czarno-biała lub barwna). Wprowadzając w kadr zdjęcia krajobrazu istoty żywe – ludzi lub zwierzęta – lub nie wprowadzając ich, wprowadzając lub pomijając pierwszy plan, nadając mu duże znaczenie lub tylko symboliczne, możemy ten sam krajobraz interpretować na niezliczoną ilość sposobów – będzie on zawsze interesujący. Krajobraz należy do tych tematów fotograficznych, których nie można komponować całkowicie w oderwaniu od rzeczywistości – fotograf nie dysponuje czynnikami, z których może „złożyć” obraz. Jednak ma on zawsze możliwość kadrowania tak, aby poszczególne elementy obrazu (drzewo, pole, pagórek, rzeka, dom itp.) były usytuowane w stosunku do siebie w sposób miły dla oka. Często już w krajobrazie, pomiędzy różnymi jego elementami, występują delikatne, harmonijne związki – zadaniem fotografa jest tylko je dostrzec. Musi on przede wszystkim znaleźć punkt, z którego może skadrować fragment krajobrazu, następnie wybrać odpowiedni moment zdjęcia – np. wówczas, gdy chmury ukształtują się w ciekawy sposób lub naturalne oświetlenie będzie najkorzystniejsze.

Zainteresowanie tematem

Pamiętajmy, zdjęcie wykonujemy nie tylko dla siebie – zasada ta dotyczy przede wszystkim barwnych diapozytywów przeznaczonych do projekcji na ekran, a więc demonstrowanych rodzinie, przyjaciołom, a nawet publicznie. Fotograf pejzażysta fotografuje po to, aby przekazać widzom te wartości, które skłoniły go do wykonania zdjęcia. Powinien umieć zrobić zdjęcie tak, aby obraz zwracał uwagę widzów; wspaniałym oświetleniem złocącym jesienne liście, pofałdowanym razie dwu o jednakowym znaczeniu. Dla nadania obrazowi asymetrii, miłej dla oka, należy unikać komponowania linii horyzontu w połowie wysokości obrazu, lecz umieszczać ją w jednej trzeciej lub dwóch trzecich wysokości zdjęcia. Zmianę położenia linii horyzontu w obrazie osiągamy trzema metodami: przez pochylenie lub podniesienie obiektywu aparatu (czynimy to często instynktownie). Sposób ten jest jednak niedogodny; wszędzie tam, gdzie w obrazie występują linie pionowe – np. wysokie budynki – będą one na zdjęciu zbiegać się w górę lub w dół; przez obniżenie lub podwyższenie punktu fotografowania, przy zachowaniu poziomego ustawienia aparatu. Ta metoda jest najlepsza, lecz niestety nie zawsze można ją zastosować w praktyce; przez zmianę położenia obiektywu; jest to możliwe do zastosowania tylko w aparatach lub obiektywach z przesuwem w górę lub w dół.

Obiekty lustrzane

Obiektywy lustrzane, stosunkowo nowy typ teleobiektywów, są to układy złożone z luster i soczewek, zbudowane na zasadzie teleskopu zwierciadlanego. Ich najważniejszą cechą konstrukcyjną jest zwierciadło paraboliczne, a ogniskowa wynosi 500 mm lub więcej. W powyższym zakresie ogniskowych mają one tę przewagę nad klasycznymi teleobiektywami lub porównywalnymi obiektywami długoogniskowymi, że są znacznie krótsze, lżejsze i mają znakomitą korekcję barwną. Niestety, ważnym tym zaletom towarzyszą pewne wady. Najistotniejszą z nich jest brak przysłony w obiektywach lustrzanych, co powoduje, że trzeba stale fotografować przy pełnym otworze względnym. Wynika stąd często nadzwyczaj mała głębia ostrości, a ekspozycję reguluje się normalnie czasem otwarcia migawki. W przypadkach, gdy najkrótszy rozporządzamy czas okazuje się jeszcze zbyt długi, można zredukować ilość światła filtrami szarymi, dostarczanymi zwykle wraz z obiektywem lustrzanym. Dalsza wada polega na tym, że niezwykle jasne obiekty, znajdujące się poza strefą ostrego odwzorowania, jak np. odblaski słońca na wodzie albo latarnie uliczne w nocy, nie występują w znanej postaci nieostrych krążków, ale jako jasne pierścienie, które przemieniają normalne nieostre tło w plątaninę obwarzanków.

Teleobiektywy

Teleobiektywy odwzorowują z tego samego punktu widzenia w większej skali niż obiektywy normalne przeznaczone dla tego samego formatu, ale naturalnie obejmują mniejszy kąt obrazowy. „Prawdziwe” teleobiektywy są obiektywami długoogniskowymi, które w odróżnieniu od „zwykłych” obiektywów tego typu przy nastawieniu na nieskończoność wymagają pomiędzy obiektywem i błoną odległości mniejszej od swojej ogniskowej, są to więc „obiektywy długoogniskowe o skróconej odległości czołowej”. Tak np. normalny obiektyw o ogniskowej 32 cm przy nastawieniu na nieskończoność wymaga odległości 32 cm od błony, podczas gdy teleobiektyw Zeiss-Tele-Tessar o takiej samej ogniskowej osiąga to nastawienie już przy wyciągu 20 cm. Skrócona budowa daje teleobiektywom praktyczną przewagę nad zwykłymi obiektywami o ogniskowej tej samej długości. Teleobiektywów używamy, gdy odległość zdjęciowa jest tak duża, że obiektyw normalny odwzorowałby motyw w zbyt małej skali, albo gdy pożądana jest szczególna, zagęszczona perspektywa właściwa obiektywom długoogniskowym. Teleobiektywy o średniej ogniskowej nadają się doskonale do zdjęć portretowych.

Dobry fotograf Fotografia slubna Profesjonalizm Fotografia jako hobby Niezapomniane wesele Rozjasnianie Czulosc ekstremalna Blony o najwyzszej czulosci Fotografowanie przy slabym oswietleniu Przy swietle ksiezyca i gwiazd Unikac symetrii Rownoleglosc linii pionowych Woda Krajobraz rowninny Oswietlenie w fotografii krajobrazowej Linie w obrazie Krajobraz Zainteresowanie tematem Obiekty lustrzane Teleobiektywy Telekonwertery Oslona przeciwsloneczna Swiatlomierz Komorka selenowa Filtry Filtry korekcyjne Zadania filtrow korekcyjnych Filtry konwersyjne Torba na sprzet fotograficzny Sposob konfekcjonowania i podloze Czulosc Typ wywolywacza Ostrosc odwzorowania Barwoczulosc Blony odwracalne Blona negatywowa Swiatlo dzienne Czynniki zmienne Posrednie oswietlenie fleszem Fotografia astronomiczna Zdjecia Temat kompozycji Komentarz Kompozycja spektaklu Projekcja przezroczy a film Mysl przewodnia pokazu przezroczy Rozne mozliwosci projekcji przezroczy Oprawianie przezroczy klasyfikacja Ekrany Magnetofony i synchronizatory Projekcja przenikania Ciemnia Ciemnia domowa Oswietlenie ciemni Utrwalanie Opracowania Fotografia naukowa Oswietlenie Podczerwien Daleka podczerwien Praktyka fotografii w ultrafiolecie Zastosowanie fotografii w ultrafiolecie Odciski palcow Fluorescencja Fotografia fluoroscencyjna Fluorografia Fotografia Makrofotografia Ultrafiolet filtrowany Fotomateria Fotogramy Kamera pomiarowa Stopien odbicia wewnetrznego Duze obiektywy Obiektywy szerokokatne sprzet Page 2 Page 3 Page 4 Page 5 Page 6 Page 7 Page 8 Page 9 Page 10 Page 11 Page 12 Page 13 Page 14 Page 15 Sprzet do fotografii - Page 2 Sprzet do fotografii - Page 3 Sprzet do fotografii - Page 4 Sprzet do fotografii - Page 5 Sprzet do fotografii - Page 6 Sprzet do fotografii - Page 7 Sprzet do fotografii - Page 8 Sprzet do fotografii - Page 9 Sprzet do fotografii - Page 10 Sprzet do fotografii - Page 11 Sprzet do fotografii - Page 12 Sprzet do fotografii - Page 13 Sprzet do fotografii - Page 14 Sprzet do fotografii - Page 15